تست تومور مارکر: آزمایش خون جهت تشخیص سرطان و کنترل مراحل درمان

تومور مارکر

تومور مارکر برای تشخیص وجود انواع خاصی از سرطان در بدن و نظارت بر پیشرفت درمان سرطان استفاده می‌شود. تومور مارکرها مواد موجود در خون، مایعات بدن یا بافت‌هایی هستند که توسط سلول‌های سرطانی تولید می‌شوند. اگر تومور مارکر مشخصی در بدن یافت شود، می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که سرطان هنوز هم وجود دارد و ممکن است ادامه درمان توصیه شود. به‌طور خاص، می‌توانیم از این تست (همراه با سایر آزمایشات) برای نظارت بر موفقیت یک درمان در حال انجام، بررسی لزوم مداخله جراحی، یا ارزیابی پیشرفت عود بیماری استفاده کنیم. بعضی از نمونه‌های رایج تومور مارکر عبارتند از:

  • CA15-3  یک تومور مارکر برای سرطان پستان است.
  • نشان داده شده است که آنتی ژن CA19-9  در خون برخی از بیماران با تومورهای دستگاه گوارش افزایش یافته است.
  • CA-125 مارکری برای نظارت بر پیشرفت بیماری در سرطان تخمدان است.
  • PSA مارکری برای نظارت بر پیشرفت بیماری در سرطان پروستات است.
  • CEA  (آنتی ژن کارسینوآمبرونی) در نظارت بر بیماران با انواع مختلف بدخیمی‌ها، از قبیل سرطان‌های دستگاه گوارش، پانکراس، پستان و ریه مفید است.

آزمایشات تومور مارکر


آزمایشات تومور مارکر

تومور مارکرها موادی هستند که در سطوح بالاتری از حد معمول در خون، ادرار یا بافت بدن برخی از افراد مبتلا به سرطان یافت می‌شوند. اگر چه سلول‌های سرطانی اغلب تومور مارکرها را تولید می‌کنند، اما ممکن است سلول‌های سالم در بدن نیز آنها را تولید کنند. تومور مارکرها، بیومارکر نیز نامیده می‌شوند.

تومور مارکرها و سرطان


سطوح بالای تومور مارکر می‌تواند نشانه‌ای از سرطان باشد. همراه با سایر آزمایشات، تست‌های تومور مارکر می‌توانند پزشکان را در تشخیص سرطان و برنامه‌ریزی برای درمان یاری کنند. تومور مارکرها به‌طور معمول بیشتر برای انجام موارد زیر استفاده می‌شوند:

  • راهنمایی در خصوص تصمیم‌گیری برای درمان: برخی از تومور مارکرها به پزشکان کمک می‌کنند تا تصمیم بگیرند آیا بعد از جراحی و/ یا پرتودرمانی، شیمی درمانی یا ایمنی درمانی (ایمونوتراپی) به آنها اضافه شود یا خیر. سایر تومور مارکرها به پزشکان کمک می‌کنند که انتخاب کنند کدام دارو (ها) یا ترکیبی از داروها به بهترین شکل عمل خواهند کرد.
  • نظارت بر درمان: پزشکان ممکن است تغییرات در تومور مارکرها را برای ارزیابی اینکه آیا درمان به خوبی کار می‌کند، استفاده نمایند.
  • پیش‌بینی احتمال بهبودی: تومور مارکرها می‌توانند به پزشک کمک کنند که رفتار سرطان و پاسخ به درمان را پیش‌بینی کند. آنها همچنین می‌توانند شانس بهبودی بیمار را پیش‌بینی کنند.
  • پیش‌بینی یا مراقبت برای عود مجدد: تومور مارکرها ممکن است برای پیش‌بینی احتمال اینکه سرطان پس از درمان دوباره بروز کند، مورد استفاده قرار گیرند. دنبال کردن تغییر در مقدار تومور مارکر ممکن است بخشی از برنامه مراقبت پیگیری بیمار باشد. همچنین ممکن است زودتر از سایر آزمایشات به تشخیص عود بیماری کمک کند.آزمایشات تومور مارکر نیز ممکن است برای غربالگری سرطان در افرادی که دارای خطر بالای ابتلا به بیماری هستند، استفاده شود. برخی از این موارد ممکن است برای دانستن بیشتر در مورد سرطان، زمانی که تشخیص داده می‌شود، استفاده شوند. با این حال، وجود یا مقدار تومور مارکر به تنهایی برای تشخیص سرطان کافی نیست.

محدودیت‌های تومور مارکرها


محدودیت‌های تومور مارکرها

تومور ماکرها، خطاناپذیر نیستند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد احتمال سرطان یا عود آن، سایر آزمایشات معمولا مورد نیاز هستند. بعضی محدودیت‌های تومور مارکرها در زیر آمده است.

  • بیماری یا وضعیتی غیر از سرطان می‌تواند سطح تومور مارکر را افزایش دهد.
  • برخی از سطوح تومور مارکر ممکن است در افراد بدون سرطان بالا باشد.
  • سطوح تومور مارکر ممکن است در طول زمان تغییر کند، و در نتیجه دستیابی به نتایج سازگار را دشوار می‌کند.
  • سطح تومور مارکر ممکن است تا زمانی‌که سرطان بدتر می‌شود افزایش نیابد. این تست برای تشخیص زودهنگام، غربالگری، و یا مراقبت از عود مجدد بیماری مفید نیست.
  • برخی از سرطان‌ها تومور مارکرهایی را که در خون یافت شوند را تولید نمی‌کنند. این شامل سرطان‌هایی با تومور مارکرهای شناخته نشده است. همچنين، بعضي از بيماران سطح بالايي از تومور مارکرها را ندارند، حتي اگر نوع سرطانی که آنها دارند، معمولا تومور مارکر را تولید کند.

تست برای تومور مارکرها


تست برای تومور مارکرها

یک عضو از تیم پزشکی شما یک نمونه از خون یا ادرار را برای آزمایش تومور مارکرها خواهد گرفت. نمونه برای تجزیه و تحلیل به یک آزمایشگاه ارسال می‌شود. برخی از تست‌ها باید تکرار شوند، زیرا سطح تومور مارکرها می‌تواند ماه به ماه تغییر کند. این آزمایش سریالی نامیده می‌شود. همانند سایر آزمایش‌های آزمایشگاهی، یک تست تومور مارکر قابل اعتماد باید مشخص و حساس باشد.

  • مشخص: این احتمال وجود دارد که تست بتواند مثبت کاذب را نتیجه دهد. این می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که خود تومور مارکر یا آزمایش مورد استفاده برای پیدا کردن آن به اندازه کافی مشخص نباشد. اگر آزمایش به اندازه کافی مشخص نباشد، ممکن است نتایج نشان دهد که تومور وجود دارد یا با وجود درمان تومور رشد می‌کند. در این مورد، یک فرد سالم ممکن است تحت آزمایش‌های غیر ضروری و استرس قرار بگیرد.
  • حساس: اگر تومور مارکر یا آزمایش به اندازه کافی حساس نباشد، ممکن است نتایج منفی کاذب را نشان دهد. این زمانی است که آزمایش نشان می‌دهد که فرد تومور ندارد اما در واقع دارد. یا اینکه ممکن است سطوح تومور مارکر نشان دهد که درمان سرطان جواب می‌دهد، در حالی‌که جواب نمی‌دهد. این به این معنی است که ممکن است فردی که می‌تواند از آزمایش و درمان بیشتر بهره‎مند شود، اگر تنها از آزمایش تومور مارکر استفاده شود، درمان را دیافت نمی‌کند.  

تومور مارکرها و سرطان‌های خاص


تومور مارکرهای مختلف برای سرطان‌های مختلف استفاده می‌شوند. اینکه چگونه و چه زمانی از آنها استفاده می‌شود، بسیار متفاوت است. همچنین بسیاری از سرطان‌ها تومور مارکرهای خون را که برای راهنمایی مراقبت مفید هستند، ندارند. برای جزئیات در مورد اینکه آیا تومور مارکرها ممکن است بخشی از تشخیص و برنامه‌ریزی درمانی شما باشد یا خیر، با تیم پزشکی خود صحبت کنید.

پرسش‌هایی که باید از تیم پزشکی خود بپرسید


پرسش‌هایی که باید از تیم پزشکی خود بپرسید

از تیم پزشکی خود در مورد موضوعات زیر سؤال کنید:

  • آیا شما توصیه می‌کنید که آزمایشات تومور مارکر داشته باشم؟ اگر چنین است، کدام یک؟
  • اگر قبلا آزمایش تومور مارکر انجام داده‌اید، کدام یک از آزمایش‌ها بوده است؟
  • چگونه این آزمایش‌ها انجام می‌شوند؟ هر چند وقت یک بار باید آنها را انجام دهم؟
  • آیا می‌توانید نتایج تست را توضیح دهید؟
  • اگر سطوح غیر طبیعی از یک تومور مارکر را داشته باشم، این چه معنی دارد؟ این امر چگونه بر درمان من تاثیر می‌گذارد؟
  • چگونه آزمایش‌های تومور مارکر در مراقبت پیگیری من استفاده می‌شوند؟
  • از کجا می‌توانم اطلاعات بیشتری در مورد تومور مارکرها به‌دست آورم؟

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تست سرولوژی (سرم شناسی) آزمایشگاهی در تشخیص بیماری سرخچه

تشخیص بیماری سرخچه

سرخچه (Rubella) که سرخک آلمانی یا سرخک 3 روزه نیز نامیده می‌شود، برای اکثر افراد یک مشکل نیست. این بیماری باعث ایجاد تب و دانه‌های خفیفی می‌شود که چند روز طول می‌کشد. اکثر بچه‌ها با شات MMR (سرخک-اوریون-سرخچه) یا واکسن ترکیبی MMRV (که شامل واکسن آبله مرغان نیز هست) در برابر این بیماری واکسینه می‌شوند. اما اگر باردار باشید، سرخچه می‌تواند بسیار جدی باشد. اگر در 4 ماه اول به آن مبتلا شوید، ممکن است کودک شما مشکلات چشم، شنوایی یا قلب داشته باشد یا خیلی زود متولد شود.

روبلا


روبلا

سرخچه مشابه سرخک نیست، هرچند این دو بیماری در برخی از خصوصیات، از جمله بثورات قرمز، مشترک هستند. با این حال، سرخچه ناشی از یک ویروس متفاوت با سرخک است، و معمولا به اندازه سرخک عفونی یا شدید نیست.

علائم سرخجه


علائم سرخجه

علائم و نشانه‌های سرخچه، به ویژه در کودکان، اغلب بسیار خفیف‌تر از آن هستند که به آنها توجه شود. اگر علائم و نشانه‌ها ظاهر شوند، معمولا بین دو تا سه هفته پس از قرار گرفتن در معرض ویروس بروز می‌کنند. این علائم معمولا حدود یک تا پنج روز ادامه پیدا می‌کنند و ممکن است شامل:

  • تب خفیف 102 درجه فارنهایت (9/38 درجه سانتی گراد) یا پایین‌تر
  • سردرد
  • گرفتگی و یا آبریزش بینی
  • التهاب و قرمزی چشم
  • گره‌های لنفاوی منحصر به فرد، در پایین جمجمه، پشت گردن و پشت گوش
  • دانه‌های ظریف صورتی، که از روی صورت شروع می‌شود و قبل از ناپدید شدن در همان دنباله به سرعت به تنه و سپس دست‌ها و پاها گسترش می‌یابد.
  • درد مفاصل، به ویژه در زنان جوان

تشخیص


تشخیص

دانه‌های سرخچه می‌تواند شبیه سایر دانه‌های ویروسی مشابه باشد. بنابراین، پزشکان معمولا با کمک تست‌های آزمایشگاهی سرخچه را تایید می‌کنند. شما ممکن است یک کشت ویروسی یا یک آزمایش خون داشته باشید که می‌تواند انواع مختلف آنتی‌ بادی‌های سرخچه را در خون شما تشخیص دهد. این آنتی بادی‌ها وجود یک عفونت اخیر یا قبلی یا تجربه یک واکسن سرخجه را نشان می‌دهد.تشخیص آزمایشگاهی این بیماری می‌تواند به روش‌های زیر باشد:

تشخیص سرلوژی عفونت سرخجه

سرم شناسي عامل اصلي تشخيص عفونت سرخچه است. یک عفونت سرخچه اخیر بوسیله:

  • شناسایی IgM اختصاصی سرخچه
  • افزایش تیتر آنتی بادی در آزمایش‌های HAI و ELISA
  • سروکانورژن

لازم است اطلاعات دقیق مربوط به تاریخ و زمان قرار گرفتن در معرض ویروس، تاریخ شروع بیماری، سابقه واکسیناسیون قبلی سرخچه و همچنین نتایج قبلی آزمایش‌های غربال‌گری را بدست آورید. باید از زنان باردار با ویژگی‌های بیماری سرخچه مانند در اسرع وقت پس از شروع علائم خون گرفته شود. افزایش قابل توجه اغلب می‌تواند در آنتی بادی‌های HAI نشان داده شود. با این حال، IgM ویژه سرخچه، آزمایشی برای نشان دادن عفونت فعلی است. با این وجود نشان داده شده است که سطوح پایین و گذرا IgM در موارد عود مجدد نیز ممکن است مشاهده شود. علاوه بر این، سطوح پایین IgM سرخچه ممکن است برای چند ماه تا 4 سال پس از واکسیناسیون سرخجه ادامه داشته باشد.

تکنیک‌های سرولوژی مورد استفاده برای غربالگری آنتی بادی سرخچه

همولیز تک شعاعی (SRH) و آگلوتیناسیون لاتکس (LA) و ELISA برای غربالگری برای ایمنی در برابر سرخچه استفاده می‌شود. تست SRH کمی حساس‌تر از LA یا ELISA است. نتایج منفی کاذب در SRH ممکن است ناشی از تداخل فساد گلبول قرمز توسط یک عامل «مسدودکننده» رخ دهد که ممکن است با جذب سرم با اریتروسیت‌ها از همان نمونه‌ای که در آزمایش SRH استفاده می‌شود، حذف شود. ELISA در حال حاضر تست آزمایش کاربردی در بسیاری از آزمایشگاه‌ها است اما نسبت به SRH بسیار گرانتر است. تیتر آنتی بادی برابر و یا بیشتر از 15 IU / ml به عنوان ایمنی به سرخجه در نظر گرفته می‌شود. با این حال، در مورد قطع جریان در 15 IU / ml  بحث‌هایی وجود دارد زیرا به لحاظ تجربی در وهله اول وارد شده است. کاملا روشن است که سطح پایین‌تر آنتی بادی مانند 10 IU / ml نیز احتمالا ایمن خواهد بود. HAI برای غربالگری آنتی بادی‌های سرخجه استفاده نمی‌شود، زیرا به اندازه کافی حساس نیست.

جداسازی و شناسایی ویروس‌ها

جداسازی ویروس در حال حاضر به ندرت برای تشخیص عفونت سرخچه بعد از زایمان به کار می‌رود. این روش ممکن است هنوز در تشخیص بیماری‌های مادرزادی و در تعیین مدت زمان دفع ویروس در این نوزادان مفید باشد، زیرا ممکن است نوزاد این عفونت را به بزرگسالان حساس منتقل کند. نمونه باید با محیط کشت مخلوط شود و سپس محلول اضافی جذب محیط کشت می‌شود. سلول های SIRC در کشورهای اسکاندیناوی استفاده می ‌شود. سرخچه ویروسی گیج کننده است و CPE را در سلول ‌های RK13 تحت شرایط دقیق کنترل شده‌ای تولید می‌کند. این ویروس با استفاده از تکنیک‌های IF به سرعت شناسایی می‌شود. تلقیح نمونه‌ها به سلول‌های Vero و سپس انتقال به سلول‌های RK13 یا SIRC، که در آن ویروس می تواند با مشخص شدن CPE یا توسط IF شناسایی شود، نشان دهنده حساس‌ترین روش جداسازی سرخچه در دسترس است.

تشخیص عفونت مادرزادی

تشخیص سرخچه مادرزادی بوسیله؛

  •  حضور IgM سرخچه در خون بند ناف یا نمونه‌های سرمی که در دوران کودکی گرفته شده است.
  • تشخیص آنتی بادی‌های سرخجه در زمانی که آنتی بادی‌های مادر باید ناپدید می‌شوند (تقریبا 6 ماهگی)
  • جداسازی سرخجه از نوزادان آلوده در چند ماه اول زندگی.

تشخیص زودهنگام عفونت مادرزادی سرخچه

تشخیص پیش از زایمان عفونت مادرزادی ممکن است از زمانیکه عفونت مادر بعد از سه ماهه اول، در موارد عود مجدد مادر و در مواردی که سرولوژی دو طرفه از مادر به دست می‌آید، ارزشمند باشد. روش‌های ممکن عبارتند از:

  • آزمایش خون جنین حاصل از فتوسکوپی برای IgM اختصاصی سرخچه. اما جنین قبل از 22 هفته، IgM کافی برای تشخیص تولید نمی‌کند.
  • ویروس ممکن است از مایع آمنیوتیک جدا شده باشد اما قابلیت اطمینان این روش مشخص نشده است.
  • تشخیص RNA روبلا یا پروتئین‌های ویروسی در بیوپسی‌های ویروس کوریونی و آمنیوتیک که در حال حاضر مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.

درمان‌های سرخچه


درمان‌های سرخجه

هیچ درمانی، دوره عفونت سرخچه را کوتاه نمی‌کند، و نشانه‌ها اغلب بسیار خفیف هستند به طوری که درمان معمولا ضروری نیست. با این حال، پزشکان اغلب در دوران عفونی انزوا را از دیگران، مخصوصا زنان باردار توصیه می‌کنند. اگر در حین بارداری شما به سرخچه مبتلا شدید، با پزشک خود درباره خطراتی که کودک شما را تهدید می‌کنند، صحبت کنید. اگر می‌خواهید بارداری خود را ادامه دهید، ممکن است آنتی بادی‌هایی به نام hyperimmune globulin به شما داده شود که می‌تواند از عفونت جلوگیری کند. این آنتی بادی می‌تواند علائم شما را کاهش دهد، اما احتمال ابتلا به سندرم سرخچه مادرزادی را در شما از بین نمی‌برد. حمایت از یک نوزاد مبتلا به سندرم سرخچه مادرزادی به میزان مشکالت نوزاد بستگی دارد. کودکان مبتلا به عوارض متعدد ممکن است به دریافت درمان زود هنگام از یک تیم متخصص نیاز داشته باشند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تفسیر آزمایش آلبومین سرم خون برای بررسی سطح مایعات در رگ ها

تفسیر آزمایش آلبومین سرم خون برای بررسی سطح مایعات در رگ ها

به طور معمول در هنگام انجام چکاب پزشک توصیه می‌کند تا از فرد یک آزمایش خون نیز گرفته شود. این آزمایش خون معمولاً شامل تست پروتئین کل سرم می‌شود و میزان های موجود در خون را اندازه می‌گیرد. انجام این آزمایش کمک می‌کند تا از سلامت کلی فرد مطمئن شد. در برخی موارد از تست پروتئین کل سرم برای تشخیص بیماری‌های جدی و خطرناک استفاده می‌شود. کبد مسئول تولید بخش اعظمی از پروتئین‌های موجود در خون است و وجود این پروتئین‌ها برای سلامت بدن ضروری می‌باشد. در ادامه به دو مورد از پروتئین‌های اصلی بدن اشاره شده:

  • آلبومین: آلبومین داروها و هورمون‌های در طول بدن جا به جا کرده و به رشد و درمان بافت‌ها کمک می‌کند.
  • گلوبولین: گلوبولین ها گروهی از پروتئین‌ها هستند که بخشی از آن‌ها توسط کبد و بخشی دیگر توسط سیستم ایمنی بدن ساخته می‌شوند. این پروتئین‌ها با عفونت مبارزه کرده و مواد معدنی مورد نیاز را در بدن جا به جا می‌کنند.

تست پروتئین کل سرم میزان تمامی پروتئین‌های موجود در خون و همچنین نسبت آلبومین به گلوبولین را در بدن اندازه گیری می‌کند. در افراد سالم میزان آلبومین موجود در خون کمی بیشتر از میزان گلوبولین است. اما تغییر این میزان باعث بیماری نمی‌شود.

آلبومین چیست؟

آلبومین چیست؟

آلبومین‌ها در حقیقت گروهی از پروتئین‌ها هستند که از نظر ظاهری به هم شبیه‌اند و در بدن حیوانات و خون انسان‌های یافت می‌شوند. هدف از این مقاله بررسی آلبومین موجود در خون انسان‌هاست. آلبومین فراوان‌ترین پروتئین موجود در خون انسان است و چیزی در حدود 50 تا 60 درصد از کل پروتئین‌های خون را تشکیل می‌دهد. این پروتئین توسط کبد ساخته شده و به کمک خون در بدن به گردش در می‌آید. در یک بدن سالم مقدار کمی از آلبومین از کلیه‌ها عبور کرده و توسط ادرار دفع می‌شود.

وظیفه آلبومین در بدن چیست و چگونه عمل می‌کند؟

وظیفه آلبومین در بدن چیست و چگونه عمل می‌کند؟

  • آلبومین فشار اسمزی را که باعث چرخش آب در بدن می‌شود کنترل می‌کند. با هر پمپاژ خون توسط قلب فشار موجود درون رگ‌ها افزایش پیدا کرده و باعث می‌شود تا مایعات موجود در رگ‌ها به بافت‌های مجاور خود منتقل شوند. اما آلبومین با برقراری فشار اسمزی از این اتفاق جلوگیری می‌کند.
  • آلبومین به هورمون‌ها، ویتامین‌ها، داروها، اسیدهای چرب، مواد معدنی و دیگر مشتقات موجود در خون متصل می‌شود و آن‌ها را در طول بدن جا به جا کرده و سپس به بافت‌های مختلف بدن منتقل می‌کند. در سطح آلبومین قسمت‌های مختلفی برای اتصال به مواد مختلف موجود در خون وجود دارد.
  • همچنین آلبومین اصلی‌ترین آنتی اکسیدان موجود در خون است. این ماده با متصل شدن به آهن موجود در خون و واکنش نشان دادن نسبت به رادیکال‌های آزاد از ارتباط آن‌ها با دیگر بافت‌های بدن جلوگیری کرده و مانع آسیب آن‌ها می‌شود.

تست آلبومین

تست آلبومین

در آزمایش سرم آلبومین میزان آلبومین موجود در خون اندازه گرفته می‌شود. پایین بودن سطح آلبومین در بسیاری از بیماری‌ها رایج است. بنابراین در برخی موارد برای تشخیص بیماری‌ها، بررسی نیاز به انجام دیگر آزمایش‌ها و چک کردن روند درمان از فرد تست سرم آلبومین گرفته می‌شود. به طور معمول در آزمایشات خونی که در ادامه به آن اشاره شده است تست سرم آلبومین نیز گرفته می‌شود:

  • پانل متابولیک جامع که برای بررسی سلامت و عملکرد کل بدن انجام می‌شود.
  • آزمایش عملکرد کبد که برای بررسی وجود هرگونه التهاب، عفونت و یا آسیب و بیماری‌های کبدی انجام می‌شود.
  • تست پروتئین کل سرم که برای بررسی سطح مواد مغذی و سلامت عمومی بدن و همچنین تشخیص بیماری‌های کبدی و کلیوی انجام می‌شود.
  • آزمایش رنال که برای بررسی عملکرد کلیه و تشخیص بیماری‌های کلیوی انجام می‌شود.

سطح آلبومین نرمال

سطح آلبومین نرمال

سطح طبیعی آلبومین به آزمایشگاهی که آزمایش را انجام داده است بستگی دارد. اما به طور معمول سطح آلبومین خون باید بین 4/3 تا 4/5 گرم بر دسی لیتر یا 34 تا 54 گرم بر لیتر باشد. سطح آلبومین نرمال رو به بالا نشانه‌ی سلامت عمومی بدن است. سطح آلبومین 5/4 یا بالاتر از آن باعث کاهش مرگ و میر می‌شود. برای مثال احتمال زنده ماندن افرادی با سطح آلبومین بالا در بیماری‌هایی نظیر نارسایی‌های قلبی و سرطان بیشتر است.

سطح آلبومین پایین

سطح آلبومین پایین

در صورتی که سطح آلبومین فردی از میزان تعیین شده توسط آزمایشگاه کم‌تر باشد به این معناست که فرد دچار کمبود آلبومین می‌باشد. به طور کلی سطح آلبومین زیر 4/3 گرم بر دسی لیتر یا 34 گرم بر لیتر به معنی کمبود آلبومین در فرد است. کمبود سطح آلبومین را هیپوآلبومینمی می‌نامند. کمبود آلبومین در اکثر افرادی که به بیماری‌هایی نظیر دیابت، سرطان و بیماری‌های کبدی دچار هستند دیده می‌شود و بیشتر به نظر می‌رسد که این کمبود ناشی از وجود همین بیماری‌هاست. همچنین میزان آلبومین موجود در خون بیان کننده‌ی شدت بیماری فرد نیز می‌باشد و این به این معناست که هرچه میزان این پروتئین در خون کمتر باشد بیماری فرد شدیدتر است. بر طبق تحقیقات انجام شده هرچه میزان آلبومین در افراد کم‌تر باشد به همان اندازه میزان مرگ و میر افزایش پیدا می‌کند.

دلایل کاهش سطح آلبومین

دلایل کاهش سطح آلبومین

  • وجود التهاب اصلی‌ترین دلیل کاهش سطح آلبومین است. اصولاً بعد از آسیب دیدگی و بیماری فرد دچار تورم و التهاب می‌شود. و با تحریک کانال‌های تولید کننده‌ی پروتئین باعث افزایش تولید پروتئین‌های دفاعی نظیر پروتئین واکنشی سی می‌شود.
  • با افزایش تولید پروتئین واکنشی سی توسط کبد و دیگر پروتئین‌ها توسط دستگاه ایمنی، تولید آلبومین کاهش می‌یابد. همچنین نشت خون و املاح موجود در آن از رگ به دلیل آسیب دیدگی و پارگی ناشی از ضربه؛ تورم و سپسیس نیز از دیگر دلایل کاهش آلبومین محسوب می‌شود.
  • اگر چه تا چندی پیش تصور می‌شد که سو تغذیه و عدم استفاده‌ی کافی از مواد پروتئینی نقش مهمی در کمبود سطح آلبومین ایفا می‌کند؛ اما امروزه تحقیقات ثابت کرده است که سو تغذیه تأثیری بر کمبود آلبومین نمی‌گذارد و افرادی که دچار سوءتغذیه هستند عموماً آلبومین بالایی دارند.
  • علاوه بر این بدن انسان‌ها با کاهش یا افزایش تولید آلبومین خود را با میزان پروتئین مصرفی فرد سازگار می‌کند. بر طبق تحقیقات تولید آلبومین در بدن افرادی که پروتئین بیشتری مصرف می‌کنند در مدت کوتاهی افزایش پیدا می‌کند. اگرچه در این تحقیقات به طور اختصاصی به سطح آلبومین موجود در خون و میزان آن در زمان کاهش تولید پرداخته نشده است.
  • به دلیل این که آلبومین در کبد تولید می‌شود؛ بیماری‌های کبدی می‌توانند باعث توقف تولید و کاهش سطح آلبومین در فرد شوند.

چه بیماری‌هایی منجر به کمبود آلبومین خون می‌شوند؟

پایین بودن سطح آلبومین در بیماری‌ها و آسیب دیدگی‌هایی که در ادامه به آن اشاره می‌شود دیده شده است:

  • سوختگی شدید
  • سرطان
  • سندرم کارسینویئد
  • نارسایی احتقانی قلب
  • دیابت
  • کم کاری تیرویئد
  • عفونت
  • تورم و التهاب شدید یا حاد
  • بیماری های کلیوی
  • بیماری های کبدی
  • سندروم نفروتیک

پدیده‌هایی مانند حاملگی یا تزریقات داخل وریدی شدید که سطح مایعات درون رگ‌ها را افزایش دهد نیز باعث کاهش سطح آلبومین در فرد می‌شود. برخی از جهش‌های ژنتیکی یا وجود دیگر ژن‌های آلبومین نیز از دلایل کاهش سطح این پروتئین در  خون می‌باشند. همچنین آلبومینمی مادر زادی از بیماری‌های ژنتیکی منحصر به فردی است که باعث کاهش سطح آلبومین در فرد می‌شود. می‌توان گفت بیشتر افرادی که به آلبومینمی مادر زادی دچار هستند به طور نسبی سالم‌اند اما ممکن است دچار تورم، کلسترول بالا، پوکی استخوان و یا عفونت دستگاه تنفسی شوند.

درمان پایین بودن سطح آلبومین

درمان پایین بودن سطح آلبومین

 پایین بودن سطح آلبومین بیشتر نشانه‌ی وجود بیماری است تا دلیل آن بنابراین درمان آن به بیماری اصلی فرد بستگی دارد. در صورت پایین بودن سطح آلبومین پزشک برای بررسی عملکرد کلیه‌ها و کبد از بیمار می‌خواهد تا آزمایشات بیشتری انجام دهد.

روش‌های افزایش سطح آلبومین

روش‌های افزایش سطح آلبومین

تورم و التهاب از دلایل اصلی کاهش سطح آلبومین در فرد محسوب می‌شوند بنابراین در صورت عدم وجود هر گونه بیماری دیگری، رعایت کردن یک رژیم ضد التهاب و تورم می‌تواند باعث افزایش سطح آلبومین خون شود. مصرف مواد زیر به افزایش آلبومین کمک می‌کند:

  • آمینو اسید (مخصوصا آمینو اسیدهای شاخه دار)
  • نی استیل سیستئین
  • ویتامین سی و ویتامین ایی
  • ویتامین دی (در صورت کمبود این ویتامین در بدن)
  • روغن ماهی؛ امگا 3 و اسید های چرب
  • پروبیوتیک ها
  • کاروتنویئدها
  • فیبر
  • تیامین یا ویتامین بی 1
  • اسید فولیک
  • سلنیوم
  • گلوتاتیون
  • کورکومین
  • جینسنگ

بالا بودن سطح آلبومین

بالا بودن سطح آلبومین

در صورتی که سطح آلبومین فردی از میزان تعیین شده در آزمایشگاه بیشتر باشد به این معناست که فرد دارای سطح آلبومین بالا است. به طور معمول سطح آلبومین بیش از 4/53 گرم بر دسی لیتر یا 54 گرم بر لیتر بالا تلقی می‌شود. بالا بودن سطح آلبومین را هایپرآلبومینمیا می‌نامند.

دلایل بالا بودن سطح آلبومین

  • کم آبی حاد و شدید از اصلی‌ترین دلایل بالا رفتن سطح آلبومین در آزمایش خون است چرا که در این حالت سطح مایعات خون پایین نشان داده می‌شود در حالی که سطح آلبومین ثابت است.
  • برخی از داروها مانند انسولین، کورتیکواستروئیدها، هورمون‌های رشد، آندروژن ها و استروئیدهای آنابولیک باعث بالا رفتن سطح آلبومین می‌شوند.
  • داشتن رژیمی با میزان پروتئین بالا یا استفاده از مکمل‌های پروتئینی در برخی از افراد باعث بالا رفتن میزان آلبومین می‌شود. اما با توجه به این که این تحقیق بر روی تعداد کمی از افراد صورت گرفته است در مقایسه با تحقیقات جامعی که بر طبق آن‌ها به جز در موارد خاص میزان پروتئین مصرفی تأثیری بر سطح آلبومین نمی‌گذارد ارزش بالایی ندارد.
  • بالا رفتن سطح آلبومین در افرادی که به سندروم متابولیک و یا مقاومت به انسولین دچار هستند نیز دیده می‌شود.

آزمایش ادرار آلبومین

آزمایش ادرار آلبومین

در یک بدن سالم میزان کمی از آلبومین از کلیه‌های فرد رد شده اما وارد ادرار نمی‌شود. اما حتی در مراحل اولیه‌ی بیماری‌های کلیوی کلیه اجازه می‌دهد تا مقدار کمی از آلبومین وارد ادرار شود. این میزان از آلبومین را می‌توان به کمک آزمایش ادرار که به نام آزمایش میکروآلبومین یا نسبت کراتنین شناخته می‌شود اندازه گرفت. این آزمایش می‌تواند بر روی نمونه ادرار تصادفی و نمونه ادرار ۲۴ ساعته انجام شود. بیماری‌هایی نظیر دیابت و فشار خون بالا می‌توانند باعث بروز بیماری‌های کلیوی در فرد شوند. بنابراین افرادی که به این قبیل از بیماری‌ها مبتلا هستند باید هر ساله برای بررسی عملکرد کلیه‌ها آزمایش میکروآلبومین را انجام دهند.

آلبومین در بیماری‌ها و اختلالات

آلبومین در بیماری‌ها و اختلالات

آلبومین و آب آوردن شکم

آب آوردن شکم بیماری است که در آن مایعات بدن در بین غشای دیواره‌ی شکم و غشایی که ارگان‌های داخلی را در بر گرفته است و حفره‌ی صفاق نام گرفته جمع می‌شوند. این شرایط بیشتر به دلیل بیماری‌های کبدی و یا سرطانی که در کل بدن پخش شده باشد رخ می‌دهد. آسیت یا آب آوردن شکم دلایل مختلفی دارد. یکی از این دلایل پایین بودن سطح آلبومین خون است. چرا که با پایین بودن سطح آلبومین فشار و جریان اسمزی درون رگ‌ها برقرار نشده و مایعات از درون رگ‌ها خارج و به درون حفره‌ی صفاق سرازیر می‌شوند.

آلبومین و سوختگی

با توجه به میزان آلبومین در خون می‌توان شدت سوختگی را در افرادی که دچار سوختگی شده‌اند بررسی کرد. چرا که هرچه میزان سوختگی بیشتر و شدیدتر باشد سطح آلبومین به همان اندازه کاهش پیدا می‌کند. در سوختگی‌های شدید رگ‌های خونی نزدیک به سطح پوست آسیب می‌بینند. زخم‌های ناشی از سوختگی از خود مایعاتی را ترشح می‌کنند که باعث کاهش سطح آلبومین خون می‌شود.

آلبومین و سرطان

هرچه تومورهای سرطانی در بدن پخش شوند میزان تورم و التهابات افزایش یافته و در نتیجه آلبومین کاهش پیدا می‌کند.

آلبومین و سندرم کارسینوئید

تومورهای کارسینوئید تومورهای سرطانی کوچکی هستند که رشد کمی دارند و در قسمت‌هایی از روده، معقد، شکم و آپاندیس به وجود می‌آیند. بخشی از این تومورها از خود هورمون‌هایی نظیر سرتونین ترشح می‌کنند که باعث پیدایش سندروم کارسینویئد در فرد می‌شود. از علائم این بیماری به جز پایین بودن سطح آلبومین می‌توان به اسهال، تنگی نفس، قرمزی پوست و تپش قلب‌های دوره‌ای اشاره کرد.

آلبومین و نارسایی‌های احتقانی قلب

پایین بودن سطح آلبومین باعث افزاش خطر نارسایی‌های قلبی در افراد مختلف می‌شود. پایین بودن سطح آلبومین حتی در افرادی که سیگار نمی‌کشند و کلسترول پایینی دارند نیز باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های عروق کرونر می‌شود.

آلبومین و دیابت

بالا بودن میزان آلبومین در خون باعث افزایش مقاومت بدن به انسولین می‌شود اما نمی‌توان گفت که این مسئله به تنهایی باعث پیدایش دیابت نوع 2 در فرد می‌شود. در حقیقت بر طبق تحقیقی که بر روی 15.428 فرد مختلف انجام شده است کسانی که در طول 5 سال تحقیق سطح آلبومین خونشان افزایش یافته است کمتر در معرض ابتلا به دیابت نوع 2 هستند.

آلبومین و بیماری‌های کلیوی

کلیه‌های مواد و مایعات اضافه را از سطح خون گرفته و کمک ادرار از بدن دفع می‌کنند. سندروم نفروتیک بیماریی است که در آن عملکرد کلیه‌ها با مختل رو به رو شده و باعث دفع آلبومین در فرد می‌شوند. در نتیجه سطح آلبومین خون کاهش و میزان آن در ادرار افزایش پیدا می‌کند.

آلبومین و بیماری‌های کبدی

سیروز کبدی حادترین و پیچیده‌ترین بیماری کبدی است که در آن سلول‌های کبد آسیب دیده و با بافت اسکار جایگزین می‌شوند. از آنجایی که آلبومین توسط کبد ساخته می‌شود آسیب سلول‌های آن به معنای کاهش تولید آلبومین و تغییر شکل و جلوگیری از عملکرد آن  محسوب می‌شود.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”