تشخیص عفونت ادراری با آزمایش نمونه ادرار و کشت باکتری مجرای ادرار

عفونت ادراری

عفونت ادراریبه طور خاص عفونت مجاری ادراری پیچیده و غیر پیچیده شامل عفونت مجاری ادراری همراه با کلامیدیا تراکوماتیس(نوعی عفونت باکتریایی) و مسائل مربوط به بررسی باکتریوری بدون علامت است. عفونتهای مجرای ادراری خیلی رایج هستند. مطالعات نشان داده اند که حدود 50 درصد از همه زنان عفونت مجاری ادراری را در طول عمر خود تجربه کرده‌اند، 25 این افراد درصد عفونتهای مکرر داشته‌اند. بسیاری از زنان عفونت‌های غیر پیچیده دارند که نیازی به کشت ادرار ندارند. روند تشخیص موثر فقط با درخواست کشت ادرار محقق می‌شود البته این آزمایش در صورت نیاز انجام میشود و می‌تواند موجب رضایت بیمار, کاهش هزینه‌ها و جلوگیری از به خطر افتادن سلامتی بیمار شود.

هنگامی که بیماران علائم عفونتهای مجرای دارند و سابقه رابطه جنسی آنها نشان میدهد که ممکن است در معرض خطر باشند، باید بیماری اورولوژیکی کلامیدیا تراکوماتیس در نظر گرفته شود. احتمال بیماری باکتریوری بدون علامت در سنین بالای ۵۰ سال نیز افزایش می‌یابد.

انواع عفونت ادراری


انواع عفونت ادراریعفونت ادراری میتواند شامل یکی از دو مورد زیر باشد:

UTI غیر پیچیده

افرادی که علائم عفونت اداری غیر پیچیده دارند نیازی به کشت ادرار ندارند. آنها می‌توانند به صورت تجربی درمان شوند و هیچ پیگیری لازم نیست مگر اینکه علائم بهبود نیافته باشند. بهترین نمونه‌ها عبارتند از: سوزش ادرار، تکرر ادرار، نیاز شدید به ادرار، درد خیلی زیاد.

  • در زنانی که دستگاه تناسلی طبیعی و بدون مانع دارند، واخیرا سابقه استفاده از هیچ گونه ابزاری نداشته‌اند و علائم آنها نشان دهنده عفونت ادراری خفیف باشد.
  • اغلب در زنان جوان با فعال جنسی زیاد رخ می‌دهد.
  • هیچ عامل پیچیده‌ای وجود ندارد.
  • زنان مبتلا به عفونت ادراری غیر پیچیده نیازی به کشت ادرار ندارند و می‌توانند به صورت تجربی درمان شوند.

UTI پیچیده 

افراد مبتلا به عفونتهای مجرای ادراری پیچیده نیاز به آزمایش کشت ادرار و حساسیت دارند. عفونتهای مجرای ادراری پیچیده در افراد زیر اتفاق می‌افتد :

  • مردان
  • بیمار کاتتریزه شده(سوند وصل شده)
  • فرزندان
  • عفونتهای نیاز به بستری در بیمارستان
  • بارداری
  • استفاده اخیر از ابزار مجرای ادراری
  • افراد مشکوک به پیلونفریت
  • ضعف مکانیسم دفاعی میزبان
  • افرادی که عفونت مجرای ادرار در آنها مجددا عود کرده
  • افرادی که اختلالات دستگاه تناسلی دارند
  • درمان ناموفق با آنتی بیوتیک یا علائم پایدار
  • افراد دارای نارسایی کلیوی

چه کسانی در چه زمانی نیاز به تست آزمایش عفونت ادرار دارند؟


آزمایش عفونت ادراربه زنانی که علائم عفونتهای ادرای پیچیده دارند، توصیه می‌شود که آزمایش کشت ادرار انجام دهند. علائم عفونت‌های مجاری ادراری پیچیده عبارتند از:

  • مجرای ادراری غیر طبیعی مانند سنگ، برگشت، کاتتر(سوند ادراری)،
  • اختلال مکانیسم دفاعی میزبان، به عنوان مثال بارداری، دیابت، ايمونوساپرسيو(سرکوب کننده سیستم ایمنی)،
  • اختلال عملکرد کلیه
  • نشانه‌های پیلونفریت،
  • بیش از سه عفونت مجرای ادراری در یک سال، یا
  • عود مجدد عفونت ادراری در طی دو هفته.
  • زنان با فاکتورهای عفونت ادراری پیچیده
  • همه زنان باردار
  • مردان مشکوک به عفونت مجرای ادراری
  • مشکوک به پیلونفریت حاد
  • پروستات

عفونت ادراری در زنان باردار


زنان مبتلا به باکتریوری بدون علامت در ابتدای بارداری 20-30 برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به پیلونفریت نسبت به زنان بدون باکتریوری هستند. این زنان بیشتر در معرض زایمان زودرس هستند و نوزادانی کم وزن به دنیا می‌آورند. غربالگری تمام زنان باردار برای باکتریوری بدون علامت با استفاده از نمونه گیری ادرار در هفته 12 تا 16 بارداری توصیه می‌شود. اگر باکتریوری با انجام غربالگری تشخیص داده شود، بیمار باید تحت درمان قرار گیرد و آزمایش ادرار در طول بارداری هر هفته انجام شود. مدت درمان ضد میکروبی باید 7 روز باشد. نتایج آزمایش حساسیت به انتخاب آنتی بیوتیک کمک خواهد کرد. در طول سه ماهه اول باید از تریمتوپرم اجتناب کرد. استفاده از نیتروفورانتوئین در اوایل بارداری ایمن است، اما باید در دوران شیردهی اجتناب شود زیرا ممکن است باعث ایجاد همولیز در نوزادان شود.

تست عفونت ادراری در مردان


عفونت ادراری در مرداندرخواست برای کشت ادرار نباید شروع درمان آنتی بیوتیکی که از نظر بالینی تایید شده را به تاخیر بیاندازد . نتایج کشت ادرار به انتخاب آنتی بیوتیک کمک خواهد کرد. تمام عفونتهای مجرای ادرای  در مردان پیچیده هستند، بنابراین، همیشه کشت ادرار انجام می‌شود، حتی اگر نوار ادرار منفی باشد. این به این علت است که عفونتهای ادراری خفیف در مردان جوان شایع نیست. این اختلال با افزایش سن به دلیل التهاب پروستات و کاهش دفاع بدن در برابر عفونت افزایش می‌یابد. خیلی خوب است اگر یک دوره هفت روزه تریمتوپریم را پس از گرفتن نمونه ادرار آغاز کنید و وقتی نتایج مشاهده شد، این انتخاب دارو را بررسی کنید.

عفونت ادراری چطور تشخیص داده می شود؟


تست‌ها و روش‌های تشخیص عفونت‌های مجرای ادراری عبارتند از:

  • تجزیه و تحلیل نمونه ادرار. ممکن است پزشک برای بررسی سلول‌های سفید خون، گلبولهای قرمز یا باکتری از شما بخواهد تا نمونه گیری ادرار را در آزمایشگاه انجام دهید. برای جلوگیری از آلودگی احتمالی نمونه، ممکن است به شما یادآور شوند که ابتدا ناحیه تناسلی خود را با یک پد ضد عفونی کننده پاک کنید و از اواسط ادرار نمونه بگیرید.
  • کشت و رشد باکتریهای مجرای ادراری در یک آزمایشگاه. تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی ادرار گاهی اوقات با کشت ادرار انجام می‌شود. این آزمایش به پزشک نشان می‌دهد که چه باکتری باعث عفونت شما شده است و چه داروهایی موثرتر خواهد بود.
  • تصویربرداری از مجرای ادراری. اگر شما به طور مکرر دچارعفونتهای مجرای ادراری می‎شوید تشخیص پزشک شما این است که دستگاه ادراری شما دچار اختلال شده است، ممکن است یک سونوگرافی، توموگرافی کامپیوتری(CT)یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(MRI)برایتان بنویسد. همچنین ممکن است پزشک با استفاده از رنگ کنتراست ساختار مجرای ادراری شما را واضح تر کند.
  • استفاده از اسکوپ برای مشاهده داخل مثانه. اگر عفونتهای مکرر داشته باشید، ممکن است پزشک سیستوسکوپی را برای شما توصیه کند در این روش با استفاده از یک لوله طولانی و نازک با یک لنز (سیستوسکوپ) برای دیدن داخل مثانه و مجرای ادراری، مشاهده می‌شود. سيستوسکوپ وارد مجرای ادراری شما شده و داخل مثانه مي‌شود.

درمان


درمان عفونت ادراریآنتی بیوتیکها معمولا از اولین درمانهای عفونتهای دستگاه ادراری هستند. کدام داروها تجویز می‌شوند و برای چه مدت بستگی به وضعیت سلامت و نوع باکتریهای موجود در ادرار شما دارد.

عفونت ساده

داروهایی که معمولا برای عفونتهای ساده توصیه می‌شود عبارتند از:

  • تریمتوپریم / سولفامتوکسازول (باکتریم، سپترا،…)
  • فسفومایسین (مونورول)
  • نیتروفورانتوئین (ماکرودانتین ،ماکروبید)
  • سفالکسین (کافلکس)
  • سفتریاکسون

گروهی از داروهای آنتی بیوتیک شناخته شده با عنوانهای فلوروکینولونها مانند سیپروفلوکساسین (سیپرو)، لووفلوکساسین (لواکویین) و دیگر موارد معمولا برای UTI ساده توصیه نمی‌شوند، زیرا خطرات این داروها به طور کلی بیش از منافع درمان UTIهای غیرپیچیده است. در برخی موارد، مانندUTIپیچیده یا عفونت کلیه، پزشک ممکن است داروی  فلوروکینولون را در صورتی که گزینه های دیگر درمان وجود نداشته باشد, تجویز کند. اغلب علائم در عرض چند روز پس از درمان ظاهر می‌شوند. اما ممکن است لازم باشد برای یک یا چند هفته آنتی بیوتیک را ادامه دهید. یک دوره کامل آنتی بیوتیک را همانطور که پزشک تجویز کرده است,مصرف کنید .هنگامی که UTI غیرپیچیده زمانی که شما سلامت هستید اتفاق می‌افتد، پزشک ممکن است دوره ای کوتاه تری از درمان را توصیه کند، مثلا مصرف یک آنتی بیوتیک برای یک تا سه روز. اما آیا این دوره کوتاه درمان برای عفونت شما کافی هست یا خیر, بستگی به علائم خاص و سابقه پزشکی شما دارد. همچنین ممکن است پزشک شما یک داروی مسکن (ضد درد) تجویز کند که باعث بیحسی مثانه و مجرای ادرار شما در هنگام ادرار شود، اما درد بعد از شروع آنتی بیوتیک درد خیلی زود کاهش می‌یابد.

عفونتهای مکرر

اگرعفونتهای مکرر دارید، پزشک ممکن است توصیه‌های خاصی از قبیل:

  • آنتی بیوتیک با دوز پایین، برای شش ماه اول و گاهی اوقات برای طولانی مدت تجویز کند
  • تشخیص و درمان خود، اگر با پزشک خود در تماس هستید
  • یک دوز آنتی بیوتیک پس از رابطه جنسی اگر عفونت شما مربوط به فعالیت جنسی باشد
  • درمان استروژن واژینال اگر شما در مرحله پس از یائسگی هستید

عفونت شدید

برای عفونت ادراری شدید، شما ممکن است نیاز به درمان با آنتی بیوتیکهای داخل وریدی در بیمارستان داشته باشید.

تست زمان پروترومبین: آزمایش بررسی عملکرد داروهای ضد انعقاد خون

آزمایش پروترومبین

آزمایش زمان پروترومبین (PT)، آزمایش خونی است که مدت زمانی که طول می‎کشد تا خون لخته شود را اندازه‎گیری می‎کند. آزمایش زمان پروترومبین می‎تواند برای چک کردن مشکلات بدن مورد استفاده قرار گیرد. آزمایش PT همچنین برای بررسی اینکه بدن به دریافت دارو جواب می‎دهد یا خیر؛ نیز استفاده می‎شود. تست PT ، آزمایش INR نیز نامیده می‌شود. INR (نسبت عادی بین المللی) روشی برای استاندارد کردن نتایج آزمایشات زمان پروترومبین ، بدون توجه به روش آزمایش است.

این آزمایش پزشکان را قادر می‎سازد تا نتیجه تمام آزمایشات  PTرا به یک شکل مشترک بفهمند؛ حتی اگر این نتایج از آزمایشگاه‎های مختلف آمده باشند. در برخی آزمایشگاه‏ها تنها آزمایش INR گزارش می‌شود و PT گزارش  نمی‎شود. سایر آزمایشات انعقاد خون، مانند زمان ترومبوپلاستین جزئی (PTT) و زمان لخته شدن فعال (aPTT) در صورتی انجام می‎شوند که شما داروهای منعقد کننده خون مانند هپارین مصرف کنید. این آزمایش‎ها، سایرعوامل انسداد را اندازه‎گیری می‎کنند و یا می‎توانند برای بررسی اینکه آیا دوز مناسب هپارین را دریافت کرده‎اید یا خیر؛ استفاده شوند . زمان ترومبوپلاستین جزئی و زمان پروترومبین اغلب به صورت همزمان برای بررسی مشکلات خونریزی یا احتمال خونریزی بیش از حد در عمل جراحی، انجام می‎شوند.

مروری بر تست زمان پروترمبین


مرور تستآزمایش زمان پروترومبین (PT) ، مقدار زمان لازم برای تشکیل لخته خون توسط پلاسمای خون شما را اندازه‎گیری می‎کند. پروترومبین، همچنین به عنوان عامل دوم شناخته شده است، که تنها یکی از پروتئین‎های بسیارِ موجود در پلاسما است که در روند لخته شدن خون دخالت دارند. آزمایش پروترومبین (PT)، زمان لازم برای تشکیل لخته خون، در نمونه خون گرفته شده از بیمار را اندازه‎گیری می‎کند. لخته شدن خون برای کمک به جلوگیری از خونریزی زیاد، اهمیت دارد. برخی از پروتئین‎ها (به نام فاکتورهای لخته شدن) برای لخته شدن خون مناسب هستند. اگر این عوامل انعقاد به اندازه کافی وجود نداشته باشند، یا هر کدام از آنها آن طور که باید کار نکند، ممکن است بند آمدن خونریزی، بیشتر از زمان معمول طول بکشد.

چرا آزمایش زمان پروترومبین انجام می‎شود؟


پروترومبینهنگامی که رگ خونی شما دچار پارگی می‎شود، پلاکت‎های خون در محل زخم جمع‎ می‎شوند. آنها یک پلاگین موقت برای متوقف کردن خونریزی ایجاد می‎کنند. برای تولید یک لخته خون قدرتمند، مجموعه‎ای از 12 پروتئین پلاسما یا عوامل “انعقاد”، به منظور تشکیل یک ماده به نام فیبرین، که باعث بسته شدن زخم می‎شود، باهم عمل می‎کنند. اختلال خونریزی که هموفیلی نامیده می‎شود، باعث می‎شود بدن شما عوامل انعقاد اشتباه تولید کند، یا اینکه کلا هیچ عامل انعقادی تولید نکند. بعضی از داروها، بیماری کبد یا کمبود ویتامین K نیز ممکن است باعث ایجاد انعقاد غیر طبیعی شوند. علائم اختلال خونریزی عبارتند از:

  • کبودی آسان
  • خونریزی بدون وقفه، حتی بعد از وارد کردن فشار روی زخم
  • عادات ماهیانه سنگین
  • وجود خون در ادرار
  • مفاصل متورم یا دردناک
  • خون دماغ شدن

اگر پزشک شما مشکوک به اختلال خونریزی باشد، ممکن است برای کمک به تشخیص، آزمایش PT را تجویز کند. حتی اگر هیچ نشانه‎ای از اختلال خونریزی نداشته باشید، ممکن است قبل از انجام عمل جراحی سنگین، برای بررسی طبیعی بودن انعقاد خون، آزمایش PT انجام شود. اگر در حال مصرف وارفارین که یک داروی رقیق کننده خون است می‎باشید، پزشک شما به طور منظم آزمایش PT را تجویز می‎کند تا اطمینان حاصل کند که شما بیش   از حد دارو مصرف نمی‎کنید. مصرف وارفارین بیش از حد می‎تواند باعث خونریزی بیش از حد شود. بیماری کبد یا کمبود ویتامین K نیز می‎تواند منجر به اختلال خونریزی شود. اگر یکی از این شرایط را داشته باشید، ممکن است پزشکتان دستور دهد برای بررسی چگونگی انعقاد خون، آزمایش PT را انجام دهید.

آزمایش زمان پروترومبین چگونه انجام می‎شود؟


زمان پروترومبینداروهای رقیق کننده خون می‎توانند نتایج آزمایش را تحت تأثیر قرار دهند. در مورد تمام داروها و مکمل‎های مصرفی خود به پزشک اطلاع دهید. در صورت لزوم آن‎ها به شما توصیه می‎کنند، مصرف آن‎ها را قبل از آزمایش متوقف کنید. لازم نیست قبل از انجام PT ناشتا باشید. برای انجام آزمایش PT باید خون بدهید. این کار کاملا سرپایی است و معمولا در یک آزمایشگاه تشخیصی   انجام می‎شود. تنها چند دقیقه طول می‎کشد و درد چندانی ندارد. یک پرستار یا فلبوتومیست (فردی که به طور خاص برای گرفتن خون آموزش دیده است) از یک سوزن کوچک برای کشیدن خون از رگ بازوی شما استفاده می‎کند. متخصص آزمایشگاه مواد شیمیایی را به خون اضافه خواهد کرد تا ببیند چه مدت طول می‎کشد تا لخته شدن خون صورت بگیرد.

در طول انجام تست

دریافت نمونه خون برای آزمایش پروترومبین، مانند هر آزمایش خون دیگری معمولا تنها چند دقیقه طول می‎کشد.

بعد از انجام تست

نمونه خون شما برای تجزیه و تحلیل به یک آزمایشگاه فرستاده می‎شود. اگر تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی در همان محل انجام شود، شما می‎توانید نتایج آزمایش خود را در عرض چند ساعت دریافت کنید. اگر دکتر شما نمونه خون را به آزمایشگاهی خارج از محل گرفتن نمونه، ارسال کند، چندین روز طول         می‎کشد تا نتایج را دریافت کنید. در برخی از کلینیک‎های ضد انعقاد، یک پرستار نمونه‎ای از خون شما را با سوزن انگشتی می‎گیرد و در عرض چند دقیقه، در حالیکه هنوز در اتاق آزمایش هستید؛ نتیجه تست را به شما می‎دهد.

تست خانگی

کیت‎های آزمایش خانگی برای افرادی که باید مدت زمان طولانی از داروهای رقیق کننده خون استفاده کنند و افرادی که برای گرفتن نمونه خون و آزمایش آن، آموزش دیده‎اند؛ در دسترس هستند.

آزمایش زمان پروترومبین چه خطراتی به همراه دارد؟


خطرات آزمایش پروترومبیندادن خون برای آزمایش PT ، خطرات بسیار کمی دارد. با این حال، اگر اختلال خونریزی دارید، نسبت به خونریزی و کبودی(خون مردگی) در معرض خطر قرار دارید. خطر ابتلا به عفونت نیز در محل سوراخ سوزن وجود دارد. ممکن است در محل گرفتن خون کمی احساس درد یا سوزش داشته باشید یا اینکه اندکی احساس خستگی کنید. اگر احساس درد، سرگیجه یا ضعف دارید، باید به فردی که آزمایش را انجام می‎دهد، اطلاع دهید.

نتایج تست چه معنایی دارد؟


نتایج تستبه طور معمول اگر از داروهای رقیق کننده خون استفاده نکنید، بین 11 تا 13.5 ثانیه طول می‏کشد تا پلاسمای خون لخته شود. نتایج PT اغلب به عنوان یک نسبت عادی بین المللی (INR) که به صورت یک عدد بیان می‎شود؛ گزارش می‎گردد. محدوده معمولی، برای فردی که از داروهای رقیق کننده خون استفاده نمی‎کند 0.9 تا 1.1 است. برای افرادی که وارفارین مصرف می‎کنند، INR برنامه‎ریزی شده معمولا بین 2 تا 3.5 است. اگر خون شما در طول زمان طبیعی لخته شود، احتمالا اختلال خونریزی ندارید. اگر در حال مصرف  داروهای رقیق کننده خون هستید، انعقاد خون طولانی‎تر خواهد بود. دکتر شما زمان موردنظر برای لخته شدن خون را از قبل، تعیین می‎کند. اگر خونتان در زمان طبیعی لخته نشد، ممکن است:

  • دوز اشتباهی از وارفارین را مصرف کرده‎ باشید
  • بیماری کبد داشته باشید
  • کمبود ویتامین K داشته باشید
  • دچار اختلال خونریزی مانند کمبود فاکتور دوم باشید

اگر دچار اختلال خونریزی هستید، ممکن است پزشک شما درمان جایگزینی فاکتور انعقاد خون، یا انتقال پلاکت خون یا پلاسمای منجمد تازه را توصیه کند.

آزمایش ادرار: تشخیص بیماری با بررسی فیزیکی، شیمیایی و میکروسکوپی

آزمایش ادرار

آزمایش ادراریک آزمایش ادرار کامل، شامل آزمایشات فیزیکی، شیمیایی و میکروسکوپی می‌باشد. جمع آوری ادرار دوم (دومین ادرار روز که از غلظت کمتری نسبت به ادرار اول برخوردار می‌باشد)، مشکلی ندارد؛ اما نمونه باید ۲ ساعت پس از جمع آوری بررسی شود. ادرار تیره اغلب نتیجه‌ رسوب کریستال‌های فسفات، در ادرار قلیایی می‌باشد. اما ممکن است وجود چرک در ادرار نیز دلیل تیره بودن آن باشد. بوی قوی ممکن است ناشی از غلیظ بودن نمونه باشد؛ نه عفونت مجاری ادراری. آزمایش با تست نوار کاغذی بسیار راحت است؛ اما می‌تواند نتیجه مثبت یا منفی کاذب نیز داشته باشد. آزمایش ادرار کمّی، ارزیابی قابل اعتمادی از وضعیت هیدراتاسیون بیمار فراهم می‌کند. خون ادراری، دارای طیف وسیعی از علت‌های خوش خیم و بدخیم می‌باشد. علل گلومرولی کلیوی و اورولوژی خون ادراری، اغلب می‌تواند با سایر فاکتورهای آزمایش ادرار متفاوت باشد؛ اگرچه پروتئینوری گذرا، به طور معمول یک وضعیت خوش خیم است اما پروتئینوری دائمی، نیاز به بررسی بیشتر دارد. وجود اندک نشانه‌های عفونت در ادرار که با مثبت بودن وجود لکوسیت در آن تشخیص داده می‌شود، می‌تواند بدون کِشت، درمان شود.

آزمایش ادرار چیست؟


آزمایش ادرار1این آزمایش یک تست لابراتوار می‌باشد که می‌تواند به پزشک شما در تشخیص مشکلات بدن، که توسط ادرار مشخص می‌شوند کمک کند. بسیاری از بیماری‌ها و اختلالات به نحوی بر بدن شما تاثیر می‌گذارند که باعث دفع مواد زائد و سموم خاصی می‌شوند. سیستم دفع ادرار شامل ریه‌ها، کلیه‌ها، دستگاه ادراری، پوست و مثانه می‌شود. اختلالات مربوط به هر یک از این قسمت‌ها می‌تواند بر ظاهر، غلظت و مواد محلول در ادرار شما تاثیر بگذارد. آزمایش ادرار مانند آزمایش مواد مخدر و تست بارداری نیست. هرچند هر سه آزمایش، بر یک نمونه‌ی ادرار انجام می‌گیرند.

چرا آزمایش ادرار انجام می‌شود؟


آزمایش ادرار اغلب قبل از عمل جراحی، به عنوان غربالگری پیشگیرانه در طول چکاپ حاملگی یا به عنوان بخشی از معاینه پزشکی یا فیزیکی معمول، انجام می‌گیرد. اگر پزشک شما مشکوک به یکی از شرایط جسمی زیر باشد آزمایش ادرار را توصیه خواهد کرد:

  • دیابت
  • بیماری کلیوی
  • بیماری کبد
  • عفونت مجاری ادراری

اگر قبلا یکی از این بیماری‌ها در شما تشخیص داده شده باشد، پزشک از آزمایش ادرار برای بررسی پیشرفت درمان یا پیشرفت بیماری استفاده می‌کند. همچنین اگر علائم خاصی را تجربه کنید ممکن است پزشک شما انجام آزمایش ادرار را توصیه کند. علائمی مانند:

  • درد غیر عادی
  • کمر درد
  • وجود خون در ادرار
  • سوزش ادرار

آمادگی برای آزمایش ادرار


آمادگی برای آزمایش ادرارقبل از آن که آزمایش دهید، اطمینان حاصل کنید که آب زیادی نوشیده باشید تا بتوانید حجم ادرار مناسبی برای نمونه فراهم کنید. مجبور نیستید ناشتا باشید یا اینکه رژیم خود را برای آزمایش ادرار تغییر دهید. همچنین درباره مصرف هرگونه دارو یا مکمل غذایی که ممکن است نتیجه آزمایش شما را تحت تاثیر قرار دهد با پزشک مشورت کنید. این مکمل‌ها عبارتند از:

  • مکملهای ویتامین c
  • مترونیدازول
  • ریبوفلاوین
  • آنتراکینون مسهل
  • متوکاربامول
  • نیتروفورانتوئین

برخی از مواد مخدر غیرقانونی نیز ممکن است نتایج آزمایش شما را تحت تاثیر قرار دهند؛ بنابراین قبل از انجام آزمایش ادرار و استفاده از هرگونه مواد، به پزشک خود اطلاع دهید.

درباره فرایند آزمایش ادرار


شما در دفتر پزشک یا بیمارستان یا مرکز آزمایشگاهی خاص، برای دادن نمونه حاضر می‌شوید. یک ظرف پلاستیکی به شما داده می‌شود تا با خود به سرویس بهداشتی ببرید. در آنجا می‌توانید نمونه را درون ظرف بریزید. اگر ادرار شما برای ظرف بسیار زیاد بود آن را در سرویس بهداشتی بریزید. ممکن است از شما خواسته شده باشد یک نمونه ادرار تمیز فراهم کنید. این تکنیک برای جلوگیری از جذب باکتری از آلت تناسلی یا واژن در ادرار مفید است. بنابراین قبل از گرفتن نمونه، اطراف محل خروج ادرار را با یک محلول تمیز کننده که پزشک به شما می‌دهد تمیز کنید.

مقدار کمی از ادرار را داخل توالت بریزید و سپس نمونه را در ظرف جمع آوری کنید. از لمس کردن داخل ظرف اجتناب کنید تا باکتری‌ها را از دستان خود به نمونه منتقل نکنید. پس از ریختن نمونه، درب ظرف را ببندید و دست‌ها را بشویید. اکنون ظرف را بیرون برده و آن را درون یک محفظه مخصوص داخل سرویس بهداشتی قرار دهید. گاهی اوقات ممکن است پزشک دستور دهد ادرار از طریق ورود یک کاتتر به درون مثانه، از طریق مجرای ادراری، گرفته شود. ممکن است این روش باعث اندکی ناراحتی شود. اگر با این روش راحت نیستید، از متخصص خود درباره روش‌های رایج دیگری که با آنها راحت‌تر هستید، صحبت کنید. پس از دادن نمونه، سهم خود را در مراحل آزمایش انجام داده‌اید. پس از آن، نمونه به آزمایشگاه ارسال می‌شود یا در صورت وجود تجهیزات لازم در بیمارستان باقی می‌ماند.

روش‌های آزمایش ادرار


پزشک برای بررسی آزمایش ادرار شما از روش‌های زیر استفاده خواهد کرد:

معاینه میکروسکوپی

معاینه میکروسکوپیدر بررسی میکروسکوپی، پزشک قطرات ادرار را در زیر میکروسکوپ بررسی می‌کند. او به دنبال موارد زیر می‌گردد:

  • اختلال در گلبول‌های قرمز یا سفید شما که ممکن است نشانه عفونت، بیماری کلیوی، سرطان مثانه یا اختلالات خونی باشد.
  • کریستال‌های نشان دهنده وجود سنگ کلیه
  • باکتری‌ها یا مخمرهای عفونت
  • سلول‌های اپیتلیال که نشان‌دهنده وجود تومور هستند.

آزمایش نوار کاغذی

آزمایش نوار کاغذیبرای انجام این آزمایش، پزشک نوار کاغذی مخصوصی را درون ادرار شما فرو می‌کند. تغییر رنگ نوار برحسب وجود برخی مواد در ادرار می‌باشد. این آزمایش در تشخیص موارد زیر به پزشک شما کمک می‌کند.

  • بیلی روبین که حاصل مرگ سلول‌های قرمز خون است.
  • خون
  • پروتئین
  • غلظت یا سنگینی بخصوص
  • سطح ph یا اسیدیته
  • قندها

غلظت بالای ذرات در ادرار شما نشان می‌دهد که آب زیادی از دست داده‌اید.  ph بالا می‌تواند نشان‌دهنده وضعیت‌های خاص دستگاه ادراری یا کلیه باشد. وجود شکر می‌توانند دیابت را نشان دهد.

آزمایش ویژوال

آزمایش ویژوالپزشک شما همچنین می‌تواند نمونه را برای یافتن ناهنجاری‌های غیر معمول بررسی کند. مانند:

  • ظاهر سایه‌دار و غیرشفاف که می‌تواند نشان‌دهنده عفونت باشد.
  • بوی غیرطبیعی
  • ظاهر سرخ یا قهوه‌ای رنگ که می‌تواند نشان دهنده وجود خون در ادرار باشد.

آزمایش وزن مخصوص ادرار (غلظت)

آزمایش وزنآزمایش ادرار راهی بدون درد می‌باشد که به پزشک شما کمک می‌کند، سلامت شما و آزمایشات مربوط به ناهنجاری را بررسی کند. یکی از مواردی که ممکن است پزشک شما در آزمایش نمونه ادرار یا آزمایش ادرار معمول بررسی کند، وزن مخصوص یا غلظت ادرار است. این آزمایش، یک آزمایش گرانشی خاص ادرار است که چگالی ادرار را با آب مقایسه می‌کند. این آزمایش سریع می‌تواند به تشخیص چگونگی رقیق کردن ادرار، توسط کلیه‌های شما کمک کند. ادرار بیش از حد غلیظ می‌تواند به این معنی باشد که کلیه‌های شما به درستی کار نمی‌کنند؛ یا این که شما آب کافی مصرف نمی‌کنید. نقش اصلی کلیه‌ها، فیلتر کردن خون و حفظ تعادل الکترولیتی طبیعی بدن است. تست وزن خاص ادرار، یک راه سریع برای پزشک است تا بداند آیا کلیه‌های شما برای رفع اختلال تلاش می‌کنند یا خیر. تست مخصوص وزن در صورتی انجام می‌شود که پزشک شما گمان کند یکی از شرایط زیر وجود دارد:

  • کم آبی یا از دست دادن آب بدن
  • نارسایی قلبی
  • شوک
  • دیابت بی‌مزه؛ وضعیت بسیار نادری است که باعث تشنگی و دفع مقدار زیادی ادرار رقیق می‌شود.
  • نارسایی کلیه
  • عفونت کلیه
  • عفونت مجاری ادراری
  • هیپوناترمی یا سطح پایین سدیم
  • هیپوناترمی یا افزایش سطح سدیم

تفسیر نتایج چگونه انجام می‌گیرد


برای درک غلظت ادرار، هنگامی که چیزی برای نوشیدن نداشتید به رنگ تیره ادرار خود دقت کنید. هنگامی که آب زیادی نوشیده باشید، ادرار شما روشن‌تر بوده و وزن مخصوص آن کمتر است. پزشک شما میزان چگالی ادرار را نسبت به آب در نظر می‌گیرد. به عبارت دیگر، وزن خاص آب 1.000 است. در حالت ایده‌آل، اگر کلیه‎های شما عملکرد عادی داشته باشند، وزن کلی ادرار بین 1.002  و 1.030  می‌باشد. نتایج وزن خاص ادرار بالای 1.010  می‌تواند نشان‌دهنده کم‌آبی خفیف باشد. هر قدر این عدد بالاتر باشد، میزان کم آبی بدن شما بیشتر است. وزن بخصوص بالای ادرار می‌تواند نشان دهد که شما مواد اضافی در ادرار خود دارید. این مواد شامل موارد زیر هستند:

  • گلوکز
  • پروتئین
  • بیلی روبین
  • گلبول‌های قرمز خون
  • گلبول‌های سفید خون
  • کریستال‌ها
  • باکتری

آزمایش سطح ph ادرار


آزمایش سطحphادرارآزمایش سطح ph ادرار، آزمایشی است که اسیدیته بودن یا قلیایی بودن یک نمونه ادرار را تجزیه و تحلیل می‌کند. این آزمایش ساده و بدون درد است. برخی بیماری‌ها، رژیم غذایی و داروهایی که مصرف می‌کنید، می‎توانند میزان اسید ادرار یا مواد پایه‌ی آن را تحت تاثیر قرار دهند. به عنوان مثال مقادیر بالای مواد درون ادرار، نشان دهنده احتمال تشکیل سنگ کلیه توسط بدن می‌باشد. اگر سطح ph ادرار شما بسیار بالا یا بسیار پایین باشد، می‌توانید رژیم غذایی خود را تنظیم کنید تا احتمال ابتلا به سنگ کلیه دردناک را کاهش دهید. به طور خلاصه ph  ادرار، شاخصی از سلامت کلی بدن است و اتفاقات درون بدن شما را به پزشک نشان می‌دهد. سنگ کلیه توده‌ی کوچکی از مواد معدنی است که در کلیه جمع شده و باعث درد می‌شود زیرا مانع عبور ادرار از کلیه‌ها و سیستم ادراری می‌گردد. از آنجایی که این سنگ‌ها در محیط بسیار اسیدی یا بسیار قلیایی ایجاد می‌شوند، ممکن است پزشک شما برای بررسی احتمال ابتلا به سنگ کلیه از شما آزمایش ادرار بخواهد.

بعضی از داروها می‌توانند ادرار شما را اسیدی‌تر کنند. گاهی اوقات ممکن است پزشک برای تعیین اینکه آیا داروهای شما باعث اسیدی شدن ادرار می‌شوند یا خیر، دستور دهد آزمایش ادرار بدهید. آزمایش سطح ph ادرار همچنین می‌تواند بهترین دارو برای عفونت مجاری ادراری را تعیین کند.

نتایج آزمایش چه معنایی دارند؟


آزمایشگاه، ادرار شما را مورد آزمایش قرار می‌دهد و نتیجه را به شما اعلام می‌کند.‏ph  خنثی 7.0 است. هرچه عدد بالاتر باشد، میزان قلیایی بودن آن بیشتر است. هرچه اعداد پایین‌تر باشند، نشانه اسیدی‌تر بودن ادرار است. میانگین نتیجه بیشتر آزمایشات نمونه ادرار، در حدود 6.0 است. اگر میانگین نمونه ادرار شما پایین باشد، می‌تواند نشان دهد که محیط کلیه سنگ ساز است. شرایط دیگری که در محیط اسیدی کلیه ایجاد می‌شوند عبارتند از:

  • اسیدوز
  • کمبود آب
  • کتو اسیدوز دیابتی
  • اسهال
  • گرسنگی

ph  بالاتر از حد طبیعی ادرار، نشان‌دهنده موارد زیر است:

  • ساکشن معده که اسیدهای معده را می‌کشد
  • نارسایی کلیه
  • اسیدوز لوله‌ای کلیه
  • انسداد پیلوریک
  • آلکالوز تنفسی
  • عفونت مجاری ادراری
  • استفراغ

رژیم غذایی شما نیز می‌تواند تعیین کننده اسیدی بودن یا قلیایی بودن ادرار شما باشد. به عنوان مثال اگر رژیم غذایی شما گوشت کم و میوه و سبزیجات زیاد داشته باشد، بیشتر احتمال دارد ادرار شما قلیایی باشد. کسانی که گوشت بیشتری مصرف می‌کنند، احتمالاً بیشتر ادرار اسیدی دارند. اگر میزان اسیدی بودن ادرار شما بیش از حد بالا یا پایین باشد، پزشک ممکن است برخی تغییرات در رژیم غذایی شما را توصیه کند.

نتایج کلی آزمایش ادرار


نتایج کلی آزمایش ادراراگر نتایج آزمایش ادرار شما غیر طبیعی باشد، دو گزینه وجود دارد. اگر سابقه مشکلات کلیوی، مشکلات مجاری ادراری یا سایر وضعیت‌های مرتبط با آن داشته باشید؛ احتمالا پزشک آزمایشات بیشتری برای شناسایی علل غیرعادی بودن محتوای ادرار شما انجام می‌دهد. اگر علائم دیگری از یک مشکل جدی وجود نداشته باشد و معاینه فیزیکی نشان دهد که سلامت کلی بدن شما طبیعی است؛ ممکن است پزشک دیگر دستور پیگیری ندهد.

اگر در ادرار شما پروتئین وجود داشته باشد


ادرار شما معمولاً حاوی مقادیر ناچیزی پروتئین است. گاهی اوقات سطح پروتئین در ادرار به دلایل زیر بالا می‌رود:

  • گرما یا سرمای بیش از حد
  • تب
  • فشار فیزیکی و عاطفی
  • ورزش بیش از حد

این عوامل، معمولا نشانه مشکلات جدی نیستند؛ اما میزان غیرطبیعی پروتئین در ادرار می‌تواند نشان دهنده مشکلات اساسی‌تری باشد که می‌توانند منجر به بیماری کلیوی شوند مانند:

  • دیابت
  • بیماری‌های قلبی
  • فشار خون بالا
  • لوپوس
  • لوسمی
  • کم خونی گلبول داسی شکل
  • آرتریت روماتوئید

پزشک ممکن است دستورالعمل‌هایی نیز برای پیگیری شناسایی هر اختلالی که باعث اسید غیر طبیعی ادرار شده است؛ تجویز کند.

پس از انجام آزمایش ادرار


پس از انجام آزمایش ادراربه طور معمول نتایج غیرعادی گرفته شده از آزمایش برای تفسیر مشکل، به روش‌های غربالگری دیگری نیاز دارند. این روش‌ها عبارتند از:

  • آزمایش خون
  • آزمایش‌های تصویربرداری مانند CT اسکن یا MRI
  • پنل متابولیک جامع (CMP)
  • کشت ادرار
  • شمارش کامل خون (CBC)
  • پانل کبدی یا کلیوی

تفسیر آزمایش آلبومین سرم خون برای بررسی سطح مایعات در رگ ها

تفسیر آزمایش آلبومین سرم خون برای بررسی سطح مایعات در رگ ها

به طور معمول در هنگام انجام چکاب پزشک توصیه می‌کند تا از فرد یک آزمایش خون نیز گرفته شود. این آزمایش خون معمولاً شامل تست پروتئین کل سرم می‌شود و میزان های موجود در خون را اندازه می‌گیرد. انجام این آزمایش کمک می‌کند تا از سلامت کلی فرد مطمئن شد. در برخی موارد از تست پروتئین کل سرم برای تشخیص بیماری‌های جدی و خطرناک استفاده می‌شود. کبد مسئول تولید بخش اعظمی از پروتئین‌های موجود در خون است و وجود این پروتئین‌ها برای سلامت بدن ضروری می‌باشد. در ادامه به دو مورد از پروتئین‌های اصلی بدن اشاره شده:

  • آلبومین: آلبومین داروها و هورمون‌های در طول بدن جا به جا کرده و به رشد و درمان بافت‌ها کمک می‌کند.
  • گلوبولین: گلوبولین ها گروهی از پروتئین‌ها هستند که بخشی از آن‌ها توسط کبد و بخشی دیگر توسط سیستم ایمنی بدن ساخته می‌شوند. این پروتئین‌ها با عفونت مبارزه کرده و مواد معدنی مورد نیاز را در بدن جا به جا می‌کنند.

تست پروتئین کل سرم میزان تمامی پروتئین‌های موجود در خون و همچنین نسبت آلبومین به گلوبولین را در بدن اندازه گیری می‌کند. در افراد سالم میزان آلبومین موجود در خون کمی بیشتر از میزان گلوبولین است. اما تغییر این میزان باعث بیماری نمی‌شود.

آلبومین چیست؟

آلبومین چیست؟

آلبومین‌ها در حقیقت گروهی از پروتئین‌ها هستند که از نظر ظاهری به هم شبیه‌اند و در بدن حیوانات و خون انسان‌های یافت می‌شوند. هدف از این مقاله بررسی آلبومین موجود در خون انسان‌هاست. آلبومین فراوان‌ترین پروتئین موجود در خون انسان است و چیزی در حدود 50 تا 60 درصد از کل پروتئین‌های خون را تشکیل می‌دهد. این پروتئین توسط کبد ساخته شده و به کمک خون در بدن به گردش در می‌آید. در یک بدن سالم مقدار کمی از آلبومین از کلیه‌ها عبور کرده و توسط ادرار دفع می‌شود.

وظیفه آلبومین در بدن چیست و چگونه عمل می‌کند؟

وظیفه آلبومین در بدن چیست و چگونه عمل می‌کند؟

  • آلبومین فشار اسمزی را که باعث چرخش آب در بدن می‌شود کنترل می‌کند. با هر پمپاژ خون توسط قلب فشار موجود درون رگ‌ها افزایش پیدا کرده و باعث می‌شود تا مایعات موجود در رگ‌ها به بافت‌های مجاور خود منتقل شوند. اما آلبومین با برقراری فشار اسمزی از این اتفاق جلوگیری می‌کند.
  • آلبومین به هورمون‌ها، ویتامین‌ها، داروها، اسیدهای چرب، مواد معدنی و دیگر مشتقات موجود در خون متصل می‌شود و آن‌ها را در طول بدن جا به جا کرده و سپس به بافت‌های مختلف بدن منتقل می‌کند. در سطح آلبومین قسمت‌های مختلفی برای اتصال به مواد مختلف موجود در خون وجود دارد.
  • همچنین آلبومین اصلی‌ترین آنتی اکسیدان موجود در خون است. این ماده با متصل شدن به آهن موجود در خون و واکنش نشان دادن نسبت به رادیکال‌های آزاد از ارتباط آن‌ها با دیگر بافت‌های بدن جلوگیری کرده و مانع آسیب آن‌ها می‌شود.

تست آلبومین

تست آلبومین

در آزمایش سرم آلبومین میزان آلبومین موجود در خون اندازه گرفته می‌شود. پایین بودن سطح آلبومین در بسیاری از بیماری‌ها رایج است. بنابراین در برخی موارد برای تشخیص بیماری‌ها، بررسی نیاز به انجام دیگر آزمایش‌ها و چک کردن روند درمان از فرد تست سرم آلبومین گرفته می‌شود. به طور معمول در آزمایشات خونی که در ادامه به آن اشاره شده است تست سرم آلبومین نیز گرفته می‌شود:

  • پانل متابولیک جامع که برای بررسی سلامت و عملکرد کل بدن انجام می‌شود.
  • آزمایش عملکرد کبد که برای بررسی وجود هرگونه التهاب، عفونت و یا آسیب و بیماری‌های کبدی انجام می‌شود.
  • تست پروتئین کل سرم که برای بررسی سطح مواد مغذی و سلامت عمومی بدن و همچنین تشخیص بیماری‌های کبدی و کلیوی انجام می‌شود.
  • آزمایش رنال که برای بررسی عملکرد کلیه و تشخیص بیماری‌های کلیوی انجام می‌شود.

سطح آلبومین نرمال

سطح آلبومین نرمال

سطح طبیعی آلبومین به آزمایشگاهی که آزمایش را انجام داده است بستگی دارد. اما به طور معمول سطح آلبومین خون باید بین 4/3 تا 4/5 گرم بر دسی لیتر یا 34 تا 54 گرم بر لیتر باشد. سطح آلبومین نرمال رو به بالا نشانه‌ی سلامت عمومی بدن است. سطح آلبومین 5/4 یا بالاتر از آن باعث کاهش مرگ و میر می‌شود. برای مثال احتمال زنده ماندن افرادی با سطح آلبومین بالا در بیماری‌هایی نظیر نارسایی‌های قلبی و سرطان بیشتر است.

سطح آلبومین پایین

سطح آلبومین پایین

در صورتی که سطح آلبومین فردی از میزان تعیین شده توسط آزمایشگاه کم‌تر باشد به این معناست که فرد دچار کمبود آلبومین می‌باشد. به طور کلی سطح آلبومین زیر 4/3 گرم بر دسی لیتر یا 34 گرم بر لیتر به معنی کمبود آلبومین در فرد است. کمبود سطح آلبومین را هیپوآلبومینمی می‌نامند. کمبود آلبومین در اکثر افرادی که به بیماری‌هایی نظیر دیابت، سرطان و بیماری‌های کبدی دچار هستند دیده می‌شود و بیشتر به نظر می‌رسد که این کمبود ناشی از وجود همین بیماری‌هاست. همچنین میزان آلبومین موجود در خون بیان کننده‌ی شدت بیماری فرد نیز می‌باشد و این به این معناست که هرچه میزان این پروتئین در خون کمتر باشد بیماری فرد شدیدتر است. بر طبق تحقیقات انجام شده هرچه میزان آلبومین در افراد کم‌تر باشد به همان اندازه میزان مرگ و میر افزایش پیدا می‌کند.

دلایل کاهش سطح آلبومین

دلایل کاهش سطح آلبومین

  • وجود التهاب اصلی‌ترین دلیل کاهش سطح آلبومین است. اصولاً بعد از آسیب دیدگی و بیماری فرد دچار تورم و التهاب می‌شود. و با تحریک کانال‌های تولید کننده‌ی پروتئین باعث افزایش تولید پروتئین‌های دفاعی نظیر پروتئین واکنشی سی می‌شود.
  • با افزایش تولید پروتئین واکنشی سی توسط کبد و دیگر پروتئین‌ها توسط دستگاه ایمنی، تولید آلبومین کاهش می‌یابد. همچنین نشت خون و املاح موجود در آن از رگ به دلیل آسیب دیدگی و پارگی ناشی از ضربه؛ تورم و سپسیس نیز از دیگر دلایل کاهش آلبومین محسوب می‌شود.
  • اگر چه تا چندی پیش تصور می‌شد که سو تغذیه و عدم استفاده‌ی کافی از مواد پروتئینی نقش مهمی در کمبود سطح آلبومین ایفا می‌کند؛ اما امروزه تحقیقات ثابت کرده است که سو تغذیه تأثیری بر کمبود آلبومین نمی‌گذارد و افرادی که دچار سوءتغذیه هستند عموماً آلبومین بالایی دارند.
  • علاوه بر این بدن انسان‌ها با کاهش یا افزایش تولید آلبومین خود را با میزان پروتئین مصرفی فرد سازگار می‌کند. بر طبق تحقیقات تولید آلبومین در بدن افرادی که پروتئین بیشتری مصرف می‌کنند در مدت کوتاهی افزایش پیدا می‌کند. اگرچه در این تحقیقات به طور اختصاصی به سطح آلبومین موجود در خون و میزان آن در زمان کاهش تولید پرداخته نشده است.
  • به دلیل این که آلبومین در کبد تولید می‌شود؛ بیماری‌های کبدی می‌توانند باعث توقف تولید و کاهش سطح آلبومین در فرد شوند.

چه بیماری‌هایی منجر به کمبود آلبومین خون می‌شوند؟

پایین بودن سطح آلبومین در بیماری‌ها و آسیب دیدگی‌هایی که در ادامه به آن اشاره می‌شود دیده شده است:

  • سوختگی شدید
  • سرطان
  • سندرم کارسینویئد
  • نارسایی احتقانی قلب
  • دیابت
  • کم کاری تیرویئد
  • عفونت
  • تورم و التهاب شدید یا حاد
  • بیماری های کلیوی
  • بیماری های کبدی
  • سندروم نفروتیک

پدیده‌هایی مانند حاملگی یا تزریقات داخل وریدی شدید که سطح مایعات درون رگ‌ها را افزایش دهد نیز باعث کاهش سطح آلبومین در فرد می‌شود. برخی از جهش‌های ژنتیکی یا وجود دیگر ژن‌های آلبومین نیز از دلایل کاهش سطح این پروتئین در  خون می‌باشند. همچنین آلبومینمی مادر زادی از بیماری‌های ژنتیکی منحصر به فردی است که باعث کاهش سطح آلبومین در فرد می‌شود. می‌توان گفت بیشتر افرادی که به آلبومینمی مادر زادی دچار هستند به طور نسبی سالم‌اند اما ممکن است دچار تورم، کلسترول بالا، پوکی استخوان و یا عفونت دستگاه تنفسی شوند.

درمان پایین بودن سطح آلبومین

درمان پایین بودن سطح آلبومین

 پایین بودن سطح آلبومین بیشتر نشانه‌ی وجود بیماری است تا دلیل آن بنابراین درمان آن به بیماری اصلی فرد بستگی دارد. در صورت پایین بودن سطح آلبومین پزشک برای بررسی عملکرد کلیه‌ها و کبد از بیمار می‌خواهد تا آزمایشات بیشتری انجام دهد.

روش‌های افزایش سطح آلبومین

روش‌های افزایش سطح آلبومین

تورم و التهاب از دلایل اصلی کاهش سطح آلبومین در فرد محسوب می‌شوند بنابراین در صورت عدم وجود هر گونه بیماری دیگری، رعایت کردن یک رژیم ضد التهاب و تورم می‌تواند باعث افزایش سطح آلبومین خون شود. مصرف مواد زیر به افزایش آلبومین کمک می‌کند:

  • آمینو اسید (مخصوصا آمینو اسیدهای شاخه دار)
  • نی استیل سیستئین
  • ویتامین سی و ویتامین ایی
  • ویتامین دی (در صورت کمبود این ویتامین در بدن)
  • روغن ماهی؛ امگا 3 و اسید های چرب
  • پروبیوتیک ها
  • کاروتنویئدها
  • فیبر
  • تیامین یا ویتامین بی 1
  • اسید فولیک
  • سلنیوم
  • گلوتاتیون
  • کورکومین
  • جینسنگ

بالا بودن سطح آلبومین

بالا بودن سطح آلبومین

در صورتی که سطح آلبومین فردی از میزان تعیین شده در آزمایشگاه بیشتر باشد به این معناست که فرد دارای سطح آلبومین بالا است. به طور معمول سطح آلبومین بیش از 4/53 گرم بر دسی لیتر یا 54 گرم بر لیتر بالا تلقی می‌شود. بالا بودن سطح آلبومین را هایپرآلبومینمیا می‌نامند.

دلایل بالا بودن سطح آلبومین

  • کم آبی حاد و شدید از اصلی‌ترین دلایل بالا رفتن سطح آلبومین در آزمایش خون است چرا که در این حالت سطح مایعات خون پایین نشان داده می‌شود در حالی که سطح آلبومین ثابت است.
  • برخی از داروها مانند انسولین، کورتیکواستروئیدها، هورمون‌های رشد، آندروژن ها و استروئیدهای آنابولیک باعث بالا رفتن سطح آلبومین می‌شوند.
  • داشتن رژیمی با میزان پروتئین بالا یا استفاده از مکمل‌های پروتئینی در برخی از افراد باعث بالا رفتن میزان آلبومین می‌شود. اما با توجه به این که این تحقیق بر روی تعداد کمی از افراد صورت گرفته است در مقایسه با تحقیقات جامعی که بر طبق آن‌ها به جز در موارد خاص میزان پروتئین مصرفی تأثیری بر سطح آلبومین نمی‌گذارد ارزش بالایی ندارد.
  • بالا رفتن سطح آلبومین در افرادی که به سندروم متابولیک و یا مقاومت به انسولین دچار هستند نیز دیده می‌شود.

آزمایش ادرار آلبومین

آزمایش ادرار آلبومین

در یک بدن سالم میزان کمی از آلبومین از کلیه‌های فرد رد شده اما وارد ادرار نمی‌شود. اما حتی در مراحل اولیه‌ی بیماری‌های کلیوی کلیه اجازه می‌دهد تا مقدار کمی از آلبومین وارد ادرار شود. این میزان از آلبومین را می‌توان به کمک آزمایش ادرار که به نام آزمایش میکروآلبومین یا نسبت کراتنین شناخته می‌شود اندازه گرفت. این آزمایش می‌تواند بر روی نمونه ادرار تصادفی و نمونه ادرار ۲۴ ساعته انجام شود. بیماری‌هایی نظیر دیابت و فشار خون بالا می‌توانند باعث بروز بیماری‌های کلیوی در فرد شوند. بنابراین افرادی که به این قبیل از بیماری‌ها مبتلا هستند باید هر ساله برای بررسی عملکرد کلیه‌ها آزمایش میکروآلبومین را انجام دهند.

آلبومین در بیماری‌ها و اختلالات

آلبومین در بیماری‌ها و اختلالات

آلبومین و آب آوردن شکم

آب آوردن شکم بیماری است که در آن مایعات بدن در بین غشای دیواره‌ی شکم و غشایی که ارگان‌های داخلی را در بر گرفته است و حفره‌ی صفاق نام گرفته جمع می‌شوند. این شرایط بیشتر به دلیل بیماری‌های کبدی و یا سرطانی که در کل بدن پخش شده باشد رخ می‌دهد. آسیت یا آب آوردن شکم دلایل مختلفی دارد. یکی از این دلایل پایین بودن سطح آلبومین خون است. چرا که با پایین بودن سطح آلبومین فشار و جریان اسمزی درون رگ‌ها برقرار نشده و مایعات از درون رگ‌ها خارج و به درون حفره‌ی صفاق سرازیر می‌شوند.

آلبومین و سوختگی

با توجه به میزان آلبومین در خون می‌توان شدت سوختگی را در افرادی که دچار سوختگی شده‌اند بررسی کرد. چرا که هرچه میزان سوختگی بیشتر و شدیدتر باشد سطح آلبومین به همان اندازه کاهش پیدا می‌کند. در سوختگی‌های شدید رگ‌های خونی نزدیک به سطح پوست آسیب می‌بینند. زخم‌های ناشی از سوختگی از خود مایعاتی را ترشح می‌کنند که باعث کاهش سطح آلبومین خون می‌شود.

آلبومین و سرطان

هرچه تومورهای سرطانی در بدن پخش شوند میزان تورم و التهابات افزایش یافته و در نتیجه آلبومین کاهش پیدا می‌کند.

آلبومین و سندرم کارسینوئید

تومورهای کارسینوئید تومورهای سرطانی کوچکی هستند که رشد کمی دارند و در قسمت‌هایی از روده، معقد، شکم و آپاندیس به وجود می‌آیند. بخشی از این تومورها از خود هورمون‌هایی نظیر سرتونین ترشح می‌کنند که باعث پیدایش سندروم کارسینویئد در فرد می‌شود. از علائم این بیماری به جز پایین بودن سطح آلبومین می‌توان به اسهال، تنگی نفس، قرمزی پوست و تپش قلب‌های دوره‌ای اشاره کرد.

آلبومین و نارسایی‌های احتقانی قلب

پایین بودن سطح آلبومین باعث افزاش خطر نارسایی‌های قلبی در افراد مختلف می‌شود. پایین بودن سطح آلبومین حتی در افرادی که سیگار نمی‌کشند و کلسترول پایینی دارند نیز باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های عروق کرونر می‌شود.

آلبومین و دیابت

بالا بودن میزان آلبومین در خون باعث افزایش مقاومت بدن به انسولین می‌شود اما نمی‌توان گفت که این مسئله به تنهایی باعث پیدایش دیابت نوع 2 در فرد می‌شود. در حقیقت بر طبق تحقیقی که بر روی 15.428 فرد مختلف انجام شده است کسانی که در طول 5 سال تحقیق سطح آلبومین خونشان افزایش یافته است کمتر در معرض ابتلا به دیابت نوع 2 هستند.

آلبومین و بیماری‌های کلیوی

کلیه‌های مواد و مایعات اضافه را از سطح خون گرفته و کمک ادرار از بدن دفع می‌کنند. سندروم نفروتیک بیماریی است که در آن عملکرد کلیه‌ها با مختل رو به رو شده و باعث دفع آلبومین در فرد می‌شوند. در نتیجه سطح آلبومین خون کاهش و میزان آن در ادرار افزایش پیدا می‌کند.

آلبومین و بیماری‌های کبدی

سیروز کبدی حادترین و پیچیده‌ترین بیماری کبدی است که در آن سلول‌های کبد آسیب دیده و با بافت اسکار جایگزین می‌شوند. از آنجایی که آلبومین توسط کبد ساخته می‌شود آسیب سلول‌های آن به معنای کاهش تولید آلبومین و تغییر شکل و جلوگیری از عملکرد آن  محسوب می‌شود.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”